Διαβάσαμε : Αραιό δίχτυ

Ο Håkan Nesser αναγνωρίζεται ως ηγέτης μεταξύ των Σουηδών συγγραφέων στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Το Αραιό δίχτυ βραβεύτηκε το 1993 ως το καλύτερο έργο αστυνομικής ιστορίας πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.

Η ιστορία ξεκινά όταν ο δάσκαλος Janek Mitter ξυπνάει από ένα μεθυσμένο ύπνο με ένα τρομερό πονοκέφαλο. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο ίδιος θεωρεί ότι η απόλυση είναι το μικρότερο από τα προβλήματά του, όμως ανακαλύπτει το σώμα της συζύγου του Eva Ringmar στην μπανιέρα του. Ο Mitter δεν θυμάται τίποτα από τα γεγονότα της νύχτας, οπότε δεν μπορεί να γνωρίζει αν τη σκότωσε αυτός ή όχι. Συλλαμβάνεται για τη δολοφονία και παρά τις προσπάθειες του δικηγόρου του, και τις δικές του πεποιθήσεις για την αθωότητα του, καταδικάζεται σε φυλάκιση σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Αν και η υπόθεση θεωρείται ως έγκλημα πάθους, ορισμένα σημεία της κάνουν τον επιθεωρητή Van Veeteren να αναρωτιέται αν όντως ο Mitter είναι αθώος.

Όλα αλλάζουν όταν Mitter δολοφονήθηκε άγρια. Τώρα, ο επιθεωρητής Van Veeteren και η ομάδα του ξεκινούν μια ενδελεχή έρευνα για τις δύο δολοφονίες. Αρχίζουν να εξετάζουν τις ζωές και των δύο και να προσπαθούν να εντοπίσουν ποιος κρύβεται πίσω από τις δύο δολοφονίες. Ο Van Veeteren πρέπει να επιστρέψει σε ορισμένες ασαφείς ενδείξεις που του είχε δώσει ο Mitter κατά τη διάρκεια των αρχικών ανακρίσεων κυρίως για τη ζωή της γυναίκας του.

Η υπόθεση είναι λίγο απογοητευτική και φτωχή. Επίσης δεν υπάρχει και πολύ μεγάλη πολυπλοκότητα παρόλο που η ιδέα του μεθυσμένου συζύγου που δεν θυμάται τίποτα είναι εξαιρετική ακόμα και συναρπαστική.

Δεν αναπτύσσονται καθόλου όμως οι σκέψεις και τα αισθήματα του Mitter. Δεν είναι λίγο να χάνεις τη γυναίκα σου να μην θυμάσαι πως, παρόλο που ήσουν μπροστά και η στάση σου να είναι αλαζονική, υπεροπτική και απαθέστατη. Υπάρχει βέβαια μια δικαιολογία σε αυτό, και ο ίδιος θα πέσει θύμα δολοφονίας άρα δεν προλαβαίνει να ξεδιπλώσει τις σκέψεις του και κατά ένα τρόπο δεν παίζει και σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία που υφαίνονται μέσα από αυτό το μυθιστόρημα που δένουν τα νήματα της πλοκής . Ένας από αυτούς είναι ο χαρακτήρας της Eva Ringmar,ο οποίος εξελίσσεται αργά καθώς προχωρά η ιστορία. Όταν η αστυνομία ανακρίνει τον Mitter, δεν μπορεί να τους πει πολλά για τη γυναίκα του, δεδομένου ότι έχουν παντρευτεί πριν από τρεις μήνες και δεν γνωρίζει πολλά για το παρελθόν της. Το μόνο που γνωρίζει σχετικά καλά είναι για μια τραγωδία που της συνέβη στον προηγούμενο γάμο της με αποτέλεσμα να πιάσει πάτο, αλλά μέχρι να παντρευτούν είχε συνέλθει. Καθώς προχωρά η ιστορία μαθαίνουμε όλο και περισσότερα στοιχεία για την Eva. Κάθε κομμάτι των πληροφορίων μας δίνει μια σαφέστερη εικόνα του χαρακτήρα της μιας και η ιστορία της είναι κεντρικής σημασίας για τη λύση της υπόθεσης.

Πέρα από το χαρακτήρα της Eva ξεδιπλώνεται και ο χαρακτήρας του Van Veeteren. Δεν ασχολείται μόνο με την υπόθεση αλλά αναμοχλεύει και διάφορα οικογενειακά θέματα που τον απασχολούν μαζί με κάτι πόνους στη μέση καταλαβαίνουμε γιατί η ζωή του είναι ζοφερή. Αλλά δεν είναι εντελώς αρνητική και πικρή. Ο Van Veeteren είναι ένας εξειδικευμένος ντετέκτιβ που είναι αφιερωμένος στο έργο του και έχει μια πραγματική διαίσθηση για το έγκλημα και τους εγκληματίες.

Βέβαια δεν ξέρω πόσο κοντά στη πραγματικότητα είναι ένας επιθεωρητής να λύνει τα μυστήρια μόνο με τη διαίσθησή του. Ακόμα και αν η ιστορία είναι μυθιστόρημα περιμένεις να δεις και κάποια δόση αλήθειας και λογικής. Επαναλαμβάνεται αρκετές φορές στο βιβλίο, όταν ο Van Veeteren δίνει εντολή στους υφιστάμενους του να ακολουθήσουν ένα στοιχείο, να τον ρωτάνε πως το κατάλαβε και να απαντάει ότι το λέει η διαίσθηση του.

Η ιστορία του επιθεωρητή βασίζεται στο “δεκαεννέα φορές στις είκοσι” είναι απόλυτα σίγουρος για την ικανότητά του να κρίνει την ενοχή ή την αθωότητα ενός ατόμου με μία ματιά.

Και η πιο άσκοπη φράση σε όλο το βιβλίο προέρχεται από το στόμα του, όταν τον ρωτάει ένας συνάδελφος πως έφτασε σε κάποιο συμπέρασμα απαντά «Αν ήμασταν μια ταινία, εσείς και εγώ, ή ένα βιβλίο, τότε φυσικά θα ήταν ασυγχώρητο μου να σας πω ορισμένα πράγματα σε αυτό το σημείο.”

Το μυστήριο είναι σχετικά εύκολο να λυθεί και το πιο ακράδαντο στοιχείο για αυτό είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν δυνητικά άλλοι ύποπτοι κανείς δεν ασχολείται με το συγκεκριμένο άτομο. Ο τρόπος που τελικά καταφέρνουν να φτάσουν σε αυτόν είναι πολύ απλοϊκός συγκρίνοντας μερικές λίστες.

Ένα άλλο νήμα που διατρέχει αυτό το μυθιστόρημα είναι το χιούμορ. Τείνει προς το σαρκασμό και μερικές φορές είναι σκοτεινό, αλλά υπάρχουν μερικές αστείες στιγμές σε αυτό το μυθιστόρημα. Το ύφος της γραφής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οικονομικό σε πολλά σημεία που διψάς για περισσότερη ανάλυση γίνεται πραγματική οικονομία των λέξεων.

Το βιβλίο φυσικά σώζεται από τον χαρακτήρα του επιθεωρητή, τη γκρίνια του, τη μελαγχολία του και τη σαρδόνια άποψη του, αν και για μένα έχει μια αηδιαστική συνήθεια, να μασάει οδοντογλυφίδες.

Εν κατακλείδι, θα έλεγα η γραφή, η ανάγνωση, και οι χαρακτήρες ήταν καταπληκτικοί αλλά η πλοκή ήταν λίγο πολύ, μια σύντομη ιστορία χωρίς να εμβαθύνει σε λεπτομέρειες. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απολύτως κακό για ένα πρώτο βιβλίο της σειράς και με την προϋπόθεση σίγουρα μια πολύ, πολύ ικανοποιητική εισαγωγή σε ένα συναρπαστικό χαρακτήρα.

About the author

Μερικά πράγματα είναι τόσο απλά που αγγίζουν το τέλειο.

Related

Κέρασέ μας ένα σχόλιο

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.