Διαβάσαμε: Νέμεσις

Το βιβλίο αυτό το ξεκίνησα ένα βράδυ γύρω στα μεσάνυχτα, μετά από μία κουραστική ημέρα και μια πιο κουραστική προπόνηση στο τρέξιμο. Έτσι να διαβάσω λίγο για να με πάρει ο ύπνος. Πού να ήξερα…

Γυρνάς τις τρεις πρώτες σελίδες και βρίσκεις ένα χάρτη. Οι μέτρ του είδους, Ουμπέρτο Έκο, Νταν Μπράουν και πάνω από όλα Τόλκιεν, μας έχουν εκπαιδεύσει καλά. Χάρτης σημαίνει μυστήριο και πολλές πολλές επιστροφές σε αυτή τη σελίδα κατά τη διάρκεια του διαβάσματος.

Όποιος είναι εξοικειωμένος με σειρές τύπου 24, csi, και αστυνομικά βιβλία το διάβασμα θα του φανεί οικείο. Άλλωστε υπάρχουν πολλά κοινά σημεία. Ένας πρωταγωνιστής αστυνομικός πάντα με προβλήματα αλκοολισμού ή άλλων ουσιών. Πάντα με προβλήματα με τους ανώτερους, πάντα να κυνηγάει δαίμονες του παρελθόντος, πάντα να είναι αυτός που εξιχνιάζει τις πιο δύσκολες υποθέσεις, να είναι το ταλέντο.

Η δομή σε όλα αυτά τα βιβλία και σενάρια είναι η ίδια. Ο τρόπος που παρουσιάζεται η ιστορία διαφέρει και το κυνήγι των στοιχείων που σε καθηλώνει. Είναι στο κάτω κάτω η μαγκιά και το ταλέντο του συγγραφέα.

Αυτό που κάνει τη διαφορά στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι οι χαρακτήρες ψυχογραφούνται ως ένα βαθμό και οι πράξεις δεν είναι στείρες από τη θεωρία. Θεωρεία εννοώ την ηθική του καθενός, τα βιώματα, τη φιλοσοφία. Γνωρίζοντας σε βάθος το χαρακτήρα των πρωταγωνιστών αντιλαμβάνεσαι πως σκέφτονται και μπορείς να προβλέψεις ή να δικαιολογήσεις τις πράξεις τους.

Ως κύρια λοιπόν ιστορία είναι ένας ήρωας αστυνομικός που προσπαθεί να λύσει ένα γρίφο μιας δολοφονίας, υπάρχουν όμως και δευτερεύουσες ιστορίες που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο για την ζωή του πρωταγωνιστή, άλλωστε στις δευτερεύουσες αυτές ιστορίες εμπλέκεται «ενοχικά» και συναισθηματικά.

Οι δευτερεύουσες ιστορίες με την αρχική δεν έχουν καμία σχέση, μάταια περιμένεις μέχρι το τέλος να δεις πως μπορούν να συνδεθούν όλα αυτά που διαβάζεις. Το μόνο κοινό τους σημείο είναι ότι απασχολούν τον πρωταγωνιστή το ίδιο μέσα στην ημέρα.

Η ανάγνωση του βιβλίου θυμίζει έντονα ροή ταινίας, πολλά από αυτά που διαβάζεις εύκολα τα μετατρέπεις σε κινηματογραφική εικόνα. Και η μεταπήδηση από το ένα στοιχείο στο άλλο (τόσο για την κεντρική ιστορία, όσο και για τις υπόλοιπες) γίνεται εύκολα και με απλό τρόπο. Αυτό δεν είναι κατά ανάγκη κακό, δεν κουράζεις και πολύ το μυαλό σου, δεν σταματάς να σκεφτείς, συνεχίζει με ανυπομονησία το διάβασμα.

[ctt title=”Ξεκινώντας ένα βιβλίο μυστηρίου εκεί γύρω στα μεσάνυχτα” tweet=”Ξεκινώντας ένα βιβλίο μυστηρίου εκεί γύρω στα μεσάνυχτα http://ctt.ec/N3_4u+ @Clipit_gr” coverup=”N3_4u”]

Το τέλος και η λύση των γρίφων του βιβλίου δεν ξέρω αν θα σας ανταμείψει, ίσως σας αφήσει και μια γλυκόπικρη γεύση. Για την κεντρική ιστορία τη λύση ίσως και ένα έμπειρο μάτι να μπορούσε να την αντιληφθεί από την αρχή. Για μία από τις υπόλοιπες ιστορίες αναρωτιέσαι γιατί κάποιος να μπει σε ένα τόσο πολύπλοκο σχέδιο για να πετύχει ένα τόσο απλό πράγμα. Και για τις πατημασιές πάνω στα χιόνια (τελευταία γραμμή του βιβλίου) περιμένεις να διαβάσεις τη συνέχεια…. το επόμενο βιβλίο.

About the author

Μερικά πράγματα είναι τόσο απλά που αγγίζουν το τέλειο.

Related

Κέρασέ μας ένα σχόλιο

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.