Διαβάσαμε : Ο χιονάνθρωπος

Το τρίτο βιβλίο που διαβάζω κατά σειρά του Jo Nesbo, μέσα σε πολύ λίγο διάστημα, σχεδόν 2 μήνες. Γενικά μου αρέσει να διαβάζω τη βιβλιογραφία ενός συγγραφέα. Οι περισσότεροι από τους συγγραφείς που διαβάζω έχουν διαφορετικό περιεχόμενο στα βιβλία τους. Εκτός και αν εξαιρέσεις τον Φιλιπ Ροθ, που έχει τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα σε όλα σχεδόν τα βιβλία του. Η υπόθεση όμως των βιβλίων του Ροθ είναι τελείως διαφορετικές.

Στο Jo Nesbo δεν συμβαίνει αυτό, κεντρικός ήρωας είναι ο ίδιος, τουλάχιστον στα 3 αυτά βιβλία, δευτερεύοντες πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι, το θέμα είναι πανομοιότυπο, μάλιστα υπάρχουν και κοινά συγγραφικά τρικς για σενάρια μυστηρίου. Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα, είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα, μάλιστα θα πρότεινα σε όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει nesbo να ξεκινήσει από αυτό (τα άλλα δύο θα μπορούσε να τα παραλείψει).

Έχοντας ακούσει ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα γίνει ταινία, είχα πάντα στο μυαλό μου καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ότι διαβάζω περισσότερο σενάριο παρά βιβλίο.

Ο χιονάνθρωπος είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον από τα βιβλία Nesbo, με μια ποιότητα στη σπονδυλική του στήλη. Σε μια χειμωνιάτικη νύχτα του Νοεμβρίου στο Όσλο, το χιόνι αρχίζει να πέφτει. Ένα νεαρό αγόρι ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι η μητέρα του έχει εξαφανιστεί. Προσπαθεί να την βρει αλλά αυτό που ανακαλύπτει είναι υγρές πατημασιές στις σκάλες. Με μια αυξανόμενη αίσθηση του τρόμου, κοιτάζει έξω από το παράθυρο και βλέπει έναν χιονάνθρωπο στο φως του φεγγαριού. Γύρω από το λαιμό του, είναι ένα ροζ φουλάρι – της μητέρας του.

Ο Χάρι αναλαμβάνει να λύσει την υπόθεση, γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι ψάχνει να βρει ένα κατά συρροή δολοφόνο μιας και πολλές γυναίκες έχουν εξαφανιστεί όταν πέφτουν τα πρώτα χιόνια. Στη προσπάθεια του τον βοηθά μία νεαρή αστυνομικός που αποτελεί και τον θηλυκό του εαυτό, σιγά σιγά αποκτούν αμοιβαίο σεβασμό.

Το βιβλίο κυλάει σαν νεράκι, και συνδυάζει την αστυνομική υπόθεση με ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό θέμα. Στη Νορβηγία, και ενδεχομένως και σε άλλες χώρες του κόσμου, ένα 20% των παιδιών έχουν διαφορετικό πατέρα από αυτόν που νομίζουν. Μια γυναίκα μένει έγκυος από μία παράνομη σχέση ή από έναν άνδρα που την παρατάει. Ποια είναι η λύση; Να μεγαλώσει το παιδί μόνη της ή να βρει κάποιον άλλον άνδρα, ο οποίος θα αναλάβει την πατρότητα ενός παιδιού που δεν γνωρίζει ότι είναι δικό του; Οι περισσότερες επιλέγουν το δεύτερο.

Πώς να χτίσεις μία ζωή σε ένα ψέμα, ψέμα που πρέπει να το συντηρείς τόσο απέναντι στον πατέρα, όσο και απέναντι στο παιδί. Ένα ψέμα που αποτελεί τεντωμένη κλωστή έτοιμη να σπάσει μιας και μία απλή εξέταση αρκεί, παραδείγματος χάρη όταν το παιδί αρρωστήσει και χρειαστεί αίμα από τους δύο γονείς, να φανεί η αλήθεια.

Ποια θα είναι η αντίδραση αυτών των ανθρώπων όταν σπάσει η κλωστή; Τόσο μεταξύ της σχέσης του πατέρα με το παιδί, του πατέρα με την μητέρα, της μητέρα με του παιδιού, και φυσικά και των τριών με την κοινωνία; Η αλήθεια γεννάει έναν δολοφόνο, αν είχε όμως ειπωθεί τη στιγμή που έπρεπε, δηλαδή από την αρχή, τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Ένας δολοφόνος που θεωρεί ότι κάνει καλό στην κοινωνία μιας και εξαλείφει τις γυναίκες που απάτησαν και είπαν ψέματα.

[ctt title=”‘Oταν λες την αλήθεια δεν χρειάζεται να θυμάσαι τίποτα…'” tweet=”‘Oταν λες την αλήθεια δεν χρειάζεται να θυμάσαι τίποτα…’ http://ctt.ec/fTd98+ @Clipit_gr” coverup=”fTd98″]

Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω την υπόθεση, γιατί στα αστυνομικά βιβλία, η υπόθεση και η εξέλιξη της ιστορίας είναι όλα τα λεφτά, βρήκα κάποια πράγματα που με ξένισαν. Το πρώτο είναι πως ένα παιδί 12 χρονών να έχει  απόλυτη συνείδηση των πράξεών του και όταν επιλέγει το κακό να το κάνει χωρίς καθόλου μεταμέλεια. Το δεύτερο προς το τέλος του βιβλίου, πώς ο Χάρι Χόλε εκεί που δεν έχει σχεδόν κανένα στοιχείο ανακαλύπτει ποιος είναι ο χιονάνθρωπος. Η πιο ενδιαφέρουσα σκηνή, δηλαδή η ανακάλυψη του κακού που κυνηγάς σε 500 περίπου σελίδες γίνεται με μία απλή πρόταση «Στο υπόγειο γκαράζ του Τμήματος Ανατομίας ο Χάρι μπήκε στο αυτοκίνητό του, έκλεισε την πόρτα, έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να σκεφτεί καθαρά. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνει ήταν να ανακαλύψει που βρισκόταν ο……»

Γύρισα πολλές φορές τις σελίδες προς τα πίσω για να δω πως ο Χάρι κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, και δεν βρήκα κάτι, σε αυτή την πρόταση χάθηκε το ενδιαφέρον για μένα. Η ανακάλυψη του ενόχου γίνεται χωρίς ουσιώδη εξήγηση.

Παρ’ όλες τις αντιδράσεις μου, όπως προαναφέρθηκε το βιβλίο είναι πολύ αξιόλογο και ποιοτικό και αξίζει να το διαβάσει κανείς, ειδικά όσοι είναι φαν των αστυνομικών βιβλίων.

About the author

Μερικά πράγματα είναι τόσο απλά που αγγίζουν το τέλειο.

Related

Κέρασέ μας ένα σχόλιο

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.